Ik ben niet naïef, of wel?

Als advocaat van social media probeerde ik alle nieuwe netwerken uit zodra ze op mijn radar kwamen. Samen met alle ‘vaste social media vriendjes” migreerden we van netwerk naar netwerk en vele connecties bestaan nog steeds, zelfs met mensen die ik nog nooit in het echt heb ontmoet. Sceptische collega’s destijds (dan hebben we het over 2005-2006) vroegen me altijd 2 dingen, of ik dat ook allemaal écht ging gebruiken. Nu tien jaar later kunnen we daar leuk op terug kijken, vele van de netwerken die ik destijds dagelijks gebruikte, gebruik ik nu incidenteel of niet meer, en de netwerken die ik nu dagelijks gebruik bestonden toen nog niet of waren niet voor ons beschikbaar.

De andere vraag was steevast: ben je niet bezorgd om je privacy.

Hier komt het

Mijn reactie was altijd tweeledig, als eerste begon ik met “tenzij ik 100% ‘off the grid’ ga, vrees ik dat ik weinig privacy heb. Mijn telefoon weet waar ik ben en mijn zoekprofiel en mijn mail (Google) weet meer over mij te vertellen dan mijn eigen ouders”. Om aan te vullen met “ik zal over een jaar over 20 pas weten hoe erg ik dit vind, voor nu ben ik blij met het gemak dat het oplevert” … (famous last words).

Zelf beschik ik over een aardig moreel kompas. Ik wéét dat ik van alles en nog wat van jou te weten kan komen, zo handig ben ik inmiddels ook wel. Maar ik vind persoonlijk dat het niet altijd kan. Iets via Marktplaats overkopen van iemand die ik niet ken: deels oke. De nieuwe verkering van je maatje opzoeken en analyseren? Niet oke. Ik vind gewoon dat je het niet moet doen omdat je het kan, het is in mijn ogen gewoon niet oke om iemands privacy te schenden. Dat de informatie voor het oprapen ligt, wil nog niet zeggen dat je het moet gebruiken. Zo is het in mijn ogen ook niet oke om de sms’en op de telefoon van je partner of je kind te lezen, diens post of diens zakken te legen, niet dat het geheim moet zijn. Het zit hem in het gebaar van het niet doen, het niet lezen van wat niet aan jou is gericht. Een lastig gebaar om te hanteren middels social media overigens.

Anno 2015

Deze post begon ik met “Ik ben niet naief, of wel?”. In de aanloop van wederom een aardverschuivende privacy-statement van Facebook, die hordes aan Stockholm-syndroom leidende schapen tot paniek zal dwingen, lees ik het onderstaande bericht van onderzoeksjournalist Nafeez Ahmed op Medium.com.

Tien jaar geleden had ik waarschijnlijk niet geweten wat ik moest met de informatie dat de NSA en de CIA investeerders zijn geweest van de startup Google… echter nu anno 2015 moet ik toch even slikken.

Ik weet het nog zo goed…

1 april 2009 ging ik full-time als ondernemer aan de slag, mijn grootste blijdschap destijds “nu heb ik tijd om te bloggen…”. Als je naar het archief op mijn blog hieronder kijkt zie je het resultaat, het werd akelig stil sindsdien. Terugkijkend zie ik dat het enorm verleidelijk is om vooral enorm aan het werk te zijn, projecten voor opdrachtgevers of eigen projecten en ook sport; eigenlijk kan ik altijd wel bezig zijn.

Wat hield mij bezig in 2014?

Tot augustus was ik werkzaam als interim UX designer bij VGZ.nl, een leuk team wereldverbeteraars waar ik ruim 1,5 jaar erg fijn mee heb samengewerkt. Achterhetscherm.nl schreef er ook een leuk artikel over.

Ik ♥ startups

In 2013 was ik met Christopher Auer-Welsbach een startup begonnen (Inismo.com) wat de scene van startup-investeerders op zijn kop zou zetten. In een multi-disciplinair team, verspreid over de hele wereld, is het een hele uitdaging om een startup van de grond te krijgen. Mexico, India, Nederland, Oostenrijk en de Verenigde Staten; verschillende time-zones betekende heel wat flexibiliteit en helaas is het daarop stuk gelopen in de samenwerking met de developer. In 2014 hebben we nog een poging gedaan, maar dan voor de Europese markt, waar we uiteindelijk ook een punt achter hebben gezet. Dit is een enorm moeilijk wereldje om binnen te innoveren, de rek was er misschien na al die tijd er ook wel uit bij mij. Christoph verhuisd binnenkort naar Nederland, dus wie weet wat we nog voor mooie concepten kunnen bedenken. Vorig jaar versterkte ook Annedien Hoen ons team, dus ik sluit niet uit dat we nog eens de koppen bij elkaar steken. Dit keer in dezelfde time-zone in hetzelfde land… dat schiet alvast op.

Mooiste lead ooit

In November startte in bij Essent.nl om daar het team van designers te versterken, waar ik tot eind april 2015 onder de pannen zal zijn. In de tussentijd ben ik ook bezig geweest voor een nieuw concept en design voor Vasasport.nl, een hele sterke speler op gebied van sportieve reizen (fietsen, skiën en langlaufen). De aardige mensen van Vasasport.nl had ik al een aantal keer per mail bestookt met vervelende vragen over hun website, met als resultaat een antwoord “…kom alsjeblieft onze nieuwe website ontwerpen!”. Leukere manier om aan een lead te komen kan ik me niet bedenken. Mijn volgende doel is het verbeteren van het ux design van Futurumshop.nl op smartphones; daar heb ik ook al een paar klaag-mails naar gestuurd. Zal dat lukken in 2015?

En dan 2015…

Ik scande even het artikel over New Adventures in web design 2013 en las was Jessica Hische Procrastiwork noemt. Het internet staat en bomvol van, elke guru heeft er een cursus over geschreven of op zijn minst een downloadable PDF in ruil voor je mailadres: leef je passie. Mijn resolutie is minder werken achter een beeldscherm, de buitenwereld in op avontuur… wtf dat ook mag betekenen. Ik hoop dat ik niet perse zoals Wilco van Rooijen de Mount Everest moet beklimmen om “beroeps avonturier” te zijn (hoewel ‘everesting’ ook een ding is, wat iets beter bij me past), maar daar komt het wel op neer.

Tanja de Bie – beroeps avonturier. Dat klinkt waanzinnig… Over 5 jaar vast een nieuwe “ik weet het nog goed”, maar met in de tussentijd veel meer updates dan afgelopen periode. Ja, ik weet het nog goed, maar ik zeg het weer: ik ga meer bloggen.