Interview: Dave Seah

Many years ago I found Dave on the internet as the creator of the Emergent Task Planner, a printable productivity form. Since then he has developed a side business for functional stationary on Amazon, time for me to catch up with him.

Hi Dave, tell us a bit about yourself

Dave Seah Photo: Sid Ceaser “Sure, I was always a bit of a form and productivity nerd, even when I was a kid. When I discovered carbon paper for instance, I was so excited… I could make more than one thing at the same time! We didn’t have a photocopier or anything. So, in 4th grade I started a club, just so I could create membership-forms and use carbon paper to duplicate them. Three if I pressed hard enough!”.

“I wanted to be a computer game maker and went to study computer engineering, in the first place to make computers that could play better games. But by the time I graduated, these better computers already existed, so I shifted toward software and got a fine arts master’s degree in computer graphics design. This makes me a bridge person, with technical and artistic understanding”.

How do you generate your income?

“By doing contract work (but only with people I know and have met before) and I have the income from the Amazon sales”.

Can you tell us a little bit about your business on Amazon?

“I’ve been creating these planners, functional stationary, and I thought it would be cool to have my own physical product with my name on it. It turned out to be a great experiment creating it, with finding the right type of paper to write on and picking just the right shade of Pantone”.

“I asked some of my readers what they’d like and settled on a pricing that would allow me to make some money but at the same time attract buyers. At first most of the referrals came from my own blog and related articles on the web, but soon sales came from Amazon directly, people where starting to find me. It is now starting to generate a very decent income for me”.

etp-notebook

What did you learn from this?

“That I love making up stuff and somehow earn money with it!”.

“At the same time I learned that I didn’t like the operational side of it, the packaging, labeling, inventory and driving to the post-office on a daily basis. After a while I decided to outsource that to Amazon too, although that was a pain to figure out in the first place. Took me 6 months!”.

– Actually, Dave shared thoughts on a profitability sheet comparing the costs of using Amazon and of Shopify store.

“Another thing I learned, about my blog, I didn’t know what to write about at first. When I started I thought I would be writing about interactive design and to share the knowledge that I had. Eventually I ended up blogging about every cool thing that catches my eye.

I read about your Six Big Goals, can you tell us a bit more about that?

“Yes, well it took me a while to get comfortable with pursuing things that interest me and to try and see if I can somehow make a living with that. Contract work if fine, especially if you -like me- are in the position to work with people you like and projects you care about. But as I’m getting older, my desire for a sustainable living grows”.

“I have been doing the Groundhog-day resolutions for a while and I was reviewing those and I saw trends of recurring ideas and lack of progress. At least 6 of those ideas stuck with me and I’ve committed to achieving these goals by 2024“.

Do you have any advice or tips?

“Conduct small experiments and see what happens. Just take 5 minutes and see where it leads. Set an alarm for 5 minutes, if it doesn’t work then stop and move on, 5 minutes well spend. If you think you’re on to something however, add 5 more minutes. Add 15 minutes more minutes and see how much more you can get done. If by then you are on fire and want to add another 15 minutes, you know you are on to something. This works with procrastination and with fear of failure”.

“By the way… about the fear of failure: I have a fear of failure – and I will ask myself “how much damage I can do, will this get me fired?”. No? Then; “will this actually kill me?”. No? Start experimenting!”.

“Check out a thing called “structured procrastination”, John Perry wrote a book about it (“The art of procrastination“). It’s about about procrastinating with other useful work”.

“Lastly, I’m also running with live streaming, where people can see me work, ask questions and basically virtually work with me. It’s on youtube, you should check it out.”

Find Dave online:

Photo credit: Sid Ceaser

Thanks Dave for your time, you are awesome! And that you for reading, you are awesome too, I hope you know that!

btw: this interview is in english as I want to move these interviews to ihavesomanyideas.com – in order to do so, there will be a short summer recess with no interviews.

Interview: Jonnie Hallman

Misschien weet je inmiddels dat ik een voorliefde voor dashboards heb, en Cushion is een applicatie dat ik al een tijdje op mijn vizier heb. Met name omdat Jonnie Hallman er zo transparant en gepassioneerd over blogt en omdat ontzettend mooi is ontworpen.

Hey Jonnie, vertel eens wat meer, wat is je achtergrond?

jonniehallman-cushioappMijn naam is Jonnie Hallman, ik ben een freelance designer/developer en woon in Brooklyn – NY – en ik ben de oprichter van Cushion.

Cushion is een app om de financiële vooruitzichten van freelancers inzichtelijk te maken. Al sinds ik klein was ben ik developer en ik ben later design gaan studeren, met als resultaat dat ik beide goed kan. Na een aantal full-time baantjes ben ik gaan freelancen omdat ik liever voor mijzelf werk.

Hoe genereer jij nu je inkomsten?

Het meeste van mijn inkomsten komen van mijn freelance-werkzaamheden. Maar Cushion groeit hard en de noodzaak om daarnaast freelance te blijven werken wordt steeds kleiner. Het helpt om een aanvullende, passieve, inkomstenbron te hebben zodat ik kieskeuriger kan zijn in het soort werk dat ik wil aannemen. Ik moet er wel bij zeggen dat het niet makkelijk was om Cushion te bouwen, de hoeveelheid werk dat ik erin heb moeten steken voor dat het wat ging opleveren komt overeen met enkele jaren werk.

Kun je stellen dat je een geboren ondernemer bent?

Nee, ik zie mezelf niet als een geboren ondernemer – het was nooit mijn bedoeling om een bedrijf te runnen. Ik hou ervan om dingen te maken, te bouwen. Om onafhankelijk te zijn van werkgevers. Het is bij toeval ontstaan eigenlijk. Sinds ik Cushion run heb ik veel meer focus, als freelancer werk je van project naar project. De to-do lijst om Cushion te optimaliseren is eindeloos en maar dat houdt me gelukkig gemotiveerd.

In je eentje een applicatie bouwen is moeilijk en eenzaam. Het is moeilijk omdat er zoveel besluiten zijn die je moet nemen gedurende het proces terwijl je niemand hebt om daarover te praten. Tenminste, niemand die net zo geïnvesteerd is in het product als jijzelf. Gelukkig heb ik wel een kring van bevriende freelancers om als klankboard te gebruiken, en het bijkomende voordeel is dat zij de doelgroep zijn.

De beginfase was taai, maar net als met freelancen wen je aan de ups en downs van zowel je bankrekening als je stress-niveau. Ik vind het nog steeds angstaanjagend soms, maar ik lig er niet meer wakker van. Het went echt.

Wat is je advies voor freelancers die hun schaalbaarheid willen verbeteren?

Nou, ik zou als eerste heel erg duidelijk willen maken dat passief inkomen niet komt aanwaaien. Ze zeggen wel eens dat freelancers 80 uur per week werken zodat ze niet 40 uur hoeven te werken… Dat is absoluut waar en om een app te bouwen zou ik zeggen dat je 120 uur moet werken zodat je niet 80 uur hoeft te freelancen.

Er zijn talloze vormen om neven inkomsten te genereren. Je kunt ongebruikt werk verkopen en als consultant je kennis verkopen bijvoorbeeld, maar welke route je ook kiest, het vergt gewoon ontiegelijk veel tijd en energie. Dat gezegd hebbende, werk ik toch liever aan mijn eigen applicatie dan dat ik in opdracht voor iemand anders moet werken, dus ik investeer met alle liefde die extra tijd.
cushionapp

Vertel nog eens wat meer over Cushion.

Cushion heb ik in eerste instantie voor mezelf gemaakt, freelancen gaat met zoveel ups en downs dat het soms erg onoverzichtelijk was hoe het zat met mijn inkomsten en toezeggingen. Het gebeurde te vaak dat ik te veel projecten aannam en daarmee in de problemen kwam. Daarnaast had ik totaal geen inzicht in mijn verdiensten en hoeveel ik per jaar verdiende, laat staan dat ik ambities op dat terrein had om na te streven, het overkwam me allemaal een beetje. Cushion ontwikkelde ik om mijn workload visueel te maken en mijn financiële doelen te halen. We gebruiken het ook om Cushion zelf te tracken, dus het werkt uitstekend voor freelancers die neveninkomsten hebben, zoals passieve inkomsten.

Aanvulling: ik heb een affiliate link en als je die gebruikt krijg ik een maand gratis: get.cushionapp.com/e24e979280

Thank you for your time Jonnie, you are amazing. En jij bedankt voor het lezen, je bent geweldig. Dat weet je toch?!

“Hoe wil je je voelen?”

Ik had vroeger een pen-vriendin. Een echte, met brieven en postzegels. En reikhalzend uitkijken naar de postbode die een nieuwe brief uit Schotland kwam brengen. Na enkele jaren verloren we elkaar uit het oog, tot Facebook. Ze blijkt inmiddels Saoedi-Arabië te wonen en blogt op themindfuljourney.

Laatst publiceerde ze een post over Danielle Laporte. Laporte’s stokpaardje is de vraag “How would you like to feel?”. Iets wat we onszelf – of anderen- maar zelden vragen.

Er zijn wel heel veel andere vragen die ik altijd voorbij hoor komen: “wat doe je in het dagelijks leven”, “wat wil je bereiken” en aan kinderen vooral: “wat wil je worden als je later groot bent”. Hapklare vragen, die hapklare antwoorden als reactie krijgen. Daar hoef je niet over na te denken om ze te stellen, om ze te beantwoorden of te ontvangen.

Wat kinderen betreft, deze vrij gesloten “wat wil je worden als je later groot bent” komt mij ongeïnspireerd en ongeïnteresseerd over. Met kromme tenen hoor ik de volwassen vraagsteller het antwoord oordelen op basis van praktische toepasbaarheid (kun je er een droog brood mee verdienen?) en financiële potentie (kun je er een dik belegde boterham mee verdienen?).

Een gesloten vraag als deze daagt kinderen niet uit om na te denken, om zich af te vragen hoe ze zich in de toekomst zouden willen voelen. Want dat is toch een veel interessanter beeld, een visie waar je wilt staan en hoe je daarbij voelt. Niet welk beroep je denkt te gaan uitvoeren. Wat overigens nog steeds een doorn in mijn oog is, de plaag van pragmatisme: welke toegankelijke carrière ga je kiezen om zo inzetbaar mogelijk te zijn voor de maatschappij.

Deze week sprak ik een collega, die dolgraag pro-bono voor bepaalde sectoren aan de slag zou willen gaan. Maar sinds noch die sector, nog deze persoon over het budget beschikt om daar enige tijd volle energie en aandacht aan te besteden, blijft dat bij een droom. Dat is toch raar? Je zou toch waarde moeten gaan toevoegen, daar waar jij met je specifieke kennis zeer welkom bent? Niet daar waar je de omzet van een ander kan maximaliseren? Soms voelt dat zo namelijk (lees trouwens ook deze queeste van Erik Visser eens, op gebied van waardevol werk doen).

Als ik mijn 13 jarige neefje vraag hoe hij zich wil voelen, slaat hij in eerste instantie dicht trouwens. Maar na aanmoediging en veel moeite komt er een weloverwogen antwoord, waar ik nog een puntje aan kan zuigen. Een visie om van te smullen. Maar wie kan er overweg met zo’n antwoord?

Hoe wil jij je eigenlijk voelen? Nu? Morgen? Of over 5 jaar? Bedankt voor het lezen, je bent geweldig. Dat weet je toch?!